^Wróć do góry

foto1 foto2 foto3 foto4 foto5

Bartek jest podopiecznym

logo

Żyjmy razem SPOA Gdańsk

baner

Podaruj 1% - ulotka

baner

O mnie

zdjecie

Jestem mamą na pełen etat: córka niesamowita gaduła, syn niesamowicie milczący i to właśnie jemu jest poświęcona ta strona.

Bardzo chętnie nawiąże kontakt z rodzicami, którzy tak jak ja na co dzień zajmują się autystycznym dzieckiem...

Czytaj więcej >

Facebook

Kalendarz

wrzesień 2021
pwścpsn
12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930
935807
Dzisiaj
Wczoraj
W tym tygodniu
W tym miesiącu
Ogółem
86
162
248
5739
935807

Twoje IP 44.192.254.246

Główne założenia behawioralnej teorii autyzmu

Ogólne prawa uczenia się trafne tłumaczą zachowania dzieci autystycznych i stanowię podstawę terapii behawioralnej

Dzieci autystyczne mają raczej wiele odrębnych deficytów behawioralnych, niż jeden centralny deficyt, którego skorygowanie prowadziłoby do ogólnej poprawy funkcjonowania Dzieci autystyczne mają zdolność uczenia się – tak jak inni ludzie – o ile znajdują się w specjalnie przystosowanym dla siebie środowisku. Środowisko to składa się z miejsc, w których dzieci przebywają na co dzień, a różni się od normalnego tylko na tyle, aby stało się dla nich bardziej funkcjonalne. W środowisku takim zapotrzebowanie na wykonanie jakiegoś zachowania przez dziecko powinno być wyraźne i zrozumiałe dla dziecka To, że dzieci autystyczne ponoszą porażki w normalnym środowisku, a odnoszą sukcesy w środowisku specjalnie dla nich zorganizowanym, wskazuje na to, że ich problemy mogą być widziane bardziej jako niedopasowanie pomiędzy ich systemem nerwowym a normalnym środowiskiem, niż jako choroba.

 

 

Główne cele terapii behawioralnej

  • Rozwijanie zachowań deficytowych
  • Redukowanie zachowań niepożądanych
  • Generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii

 

Podstawowe reguły behawioralne w edukacji

  • Jeżeli chcemy, żeby zachowania występowały częściej, powinniśmy je systematycznie wzmacniać
  • Zachowania niepożądane nie powinny być wzmacniane
  • Pojawienie się trudnego zachowania nie jest niebezpieczne, jeśli tylko nie jest wzmacniane

 

Rozwijanie zachowań deficytowych

Zachowaniami deficytowymi nazywamy te zachowania, które uważa się za normalne i pożądane u dziecka w pewnym wieku i w pewnych okolicznościach, a które u dziecka autystycznego występują zbyt rzadko lub nie występują wcale (np. prawidłowa mowa, okazywanie uczuć, zabawa itd.)

Zadaniem terapeuty behawioralnego jest kształtowanie u dziecka jak największej liczby zachowań adaptacyjnych, które rozwiną jego niezależność i umożliwią mu efektywne funkcjonowanie w środowisku.

Drogą do tego celu jest:

  • wybiórcze wzmacnianie coraz bardziej zbliżonych do docelowych form zachowania (kontrola wzmocnień, czyli manipulowanie konsekwencjami zachowania)
  • ścisłe kontrolowanie sytuacji, w których zachowanie przebiega (kontrola bodźców, czyli manipulowanie czynnikami poprzedzającymi zachowanie- instrukcjami i podpowiedziami)

 

Podstawowe etapy terapii behawioralnej dzieci autystycznych

  • Wczesne rozumienie mowy
  • Trening imitacji
  • Dopasowywanie i sortowanie
  • Imitacja werbalna
  • Rozwój rozumienia mowy i mowy czynnej; nazywanie obiektów i czynności
  • Pojęcia abstrakcyjne
  • Budowanie zdań. Nauka odpowiadania na pytania
  • Umiejętności szkolne
  • Rozwój społeczny. Nauka wspólnej zabawy
  • Czynności samoobsługowe

 

Ogólne zasady wyboru zachowań docelowych

  • Ucz umiejętności, z których twój uczeń będzie mógł korzystać codziennie do końca życia
  • Ucz umiejętności, z których twój uczeń może skorzystać natychmiast
  • Zacznij od nauki umiejętności podstawowych
  • Ucz umiejętności komunikowania się
  • Ucz zachowań funkcjonalnych
  • Wybieraj takie zachowania, z którymi masz szansę sobie poradzić
  • Zachowania niepożądane muszą zostać skorygowane

 

 

opracowanie: Jens Skar, Arild Karlsen i Jacek Kozłowski